ΙΟΥΛΙΟΣ, 19:45

ΤΩΡΑ

Εύφλεκτα χρώματα θέλγουν συνειδήσεις.
Ενυπάρχουν στη φύση ουτοπίες.

Τη δική μας εννοείται.

Αλτ, τις απορίες λύσατε.

ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ

Kλείστε πια τις μουσικές.
Tα κλειδιά τους αφήστε πέρα.
H τελευταία πνοή του ήλιου
ζεσταίνει την εύηχη σιωπή.
Δεν είναι ώρα για τραγούδια.
Δεν μπορεί οι ώρες όλες να ’ναι εκκωφαντικές.
H μουσική της φύσης έχει σειρά να παίξει
και να μας κερδίσει ακόμη
εγκλωβισμένους στην αθωότητα.

ΕΡΑΣΤΕΣ, VIII

Ετούτοι τρέμουν το άγνωστο.
Θέτουν όρους στην ευτυχία
και αναπάντεχα βιώματα προσδοκούν.
Φοβισμένοι, αλλά κυρίως άμυαλοι.

ΔΥΣΗ ΗΛΙΟΥ

Καταθέλγεις τη σαγήνη με τόσες αποχρώσεις.
Ξαφνιάζεις τους πάντες δίνοντας στο τέλος
μια όψη ανέλπιστα θελκτική.
Πού να δουν πως πρόκειται για τελείωμα
για ολοκλήρωση και τελείωση της φύσης.
Τι σχέση μπορεί να ’χει με αριστουργήματα τέτοια
το τέλος που ξέπνοα τα χείλη ανοίγει:
Αυτό ήταν.
Εδώ κρύβεται άλλη περίπτωση φύσης, της νεκρής.
Παρούσας όμως κι έτη φωτός από κάθε ήλιο.

SUPER PARADISE

Σκεπτική αμμουδιά, θάλασσα κάπως ανήσυχη.
Καθηλωμένος ώρα εισπνέω το θάμβος.
Η ζέστη αφόρητη σαν χαλασμένη ελπίδα
κι ο ιδρώτας τρέχει σε εικόνες θεϊκές.
Απόλλωνες γυμνοί και Αφροδίτες
αναβλύζουν μυστική ευεξία.
Και όλοι με ξυρισμένα, αιχμηρά εφήβαια
όπλο τους κρυφό για ν’ ακονίζουν το μυαλό με συναίσθημα.

Γιατί τώρα πνέει φιλήσυχος καιρός
μα όλες οι μέρες αγώνας για ουρανό ξεκάθαρο.
Εξεγερμένοι πατάμε γερά στο χώμα και ανυψώνεται χαρά.

Εμπρός, παιδιά, με τα ολόψυχα βλέμματα
και τα στεφάνια στα μαλλιά.
Διαρκής επανάσταση και άπλετος ερωτισμός
δίνουν παλμό και βγάζουνε ανθούς οι εποχές.
Θα πέσουν κιόλας συγκινημένες βροχές.

Σημεία των καιρών.
Κανείς ουρανός δεν υποφέρει τη γυμνή αλήθεια.
Γερνάνε βάρβαρα τα αισθήματα.
Άλλοτε φλόγες κραταιές
τρεμοσβήνουν σαν σπίθες βωβού γαλαξία.
Αλλά ποιος τη βρίσκει με λυγμούς.

Εθισμένοι στο αναπάντεχο
ποζάρουμε για την αθανασία
δίπλα σε παιδιά των λουλουδιών
κοντά σε θαύματα ψηλαφιστά.
Ενθουσιώδη όντα.
Διόλου παράδοξο τραγικά.

36.

Ας χαθούν τα λόγια της Μυκόνου.
Ελεύθερος παραδώσου στους απόηχους.
«Γίνε στο κορμί μου ένα τραύμα τυφλό».
Δε βαριέσαι, λόγια παραφοράς
και το διαμπερές -όπως πάντα- τραύμα μου
εισιτήρια βγάζει κιόλας
για Μύκονο ή όπου να ’ναι.
«Είμαι των είκοσι πέντε ετών τ’ ωραίο παιδί».1
Αφήνω τα υπόλοιπα στο χρόνο.

1. Κ. Π. Καβάφης, «Πριν τους αλλάξει ο χρόνος».

53.

Η μέρα κλείνει το μάτι στην αντηλιά.
Θαρρείς πως νόημα σου κάνει
και φεύγεις προς τη θάλασσα.
Μύκονος, είκοσι Ιουλίου χίλια εννιακόσια ενενήντα.
Μια Δευτέρα σχεδόν 30 βαθμοί Κελσίου
και το δωμάτιο δεν απαντά.
Κατ’ αυτό τον τρόπο χάνονται τ’ απρόοπτα;
Και κατ’ αυτόν.
Στο φως της ημέρας και όχι μόνο τη νύχτα
κάτω από τ’ αστέρια μας τα τυχερά.

ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ

Ζούμε στο μυαλό.
Wallace Stevens, «Adagia»

Βλέπουν τον έρωτα σαν φωτιά
και γδύνονται έξαλλα να ζεσταθούν.
Στις φλόγες πού να πέσουν.

Το δέρμα καίγεται για περιπέτεια
κι ας επιπλέει στα ρηχά.

Με ανώδυνες εμπειρίες για ποια χαρά μιλούμε.
Για τα αινίγματα ριγούμε.

Είναι ένα παιχνίδι ποτέ τελειωμένο.
Ολοένα σκεπτικιστές
μηχανικά ανάβουμε φωτιές.

Αφού το ψύχος αυτό
απ’ τα χεράκια μας δοσμένο.

56.

Ευχήθηκε να γίνει αστέρι στη ζωή του.
Η νύχτα, άλλο που δεν ήθελε, τον κατάπιε.
Αφού συντρέχει την αγάπη
αφού διαθέτει τα μόνα γνήσια άστρα.

86.

Το καλοκαίρι της Αιολικής Γης.
Έτσι έμεινε. Το μόνο που έμεινε.
Κάτι σχόλια «πόσο ρομαντικός είσαι»
κάτι τέτοια, ξέρεις πού πηγαίνουν αυτά.