ΙΟΥΛΙΟΣ, 19:45

ΠΡΙΝ ΧΡΟΝΙΑ

Στα δάχτυλα ξέπλεκη αίσθηση φωτός.
Σπασμωδικά κλείνουν κι ανοίγουν άδεια εκτυφλωτικά
αφού και ξέπλεκη η αίσθηση φωτός
ίχνη ορατά δεν καταλείπει.
Χωρίς να ασπάζεται ένστικτα, δεν επαφίεται στη λογική
κι ας μη στηρίζουμε αλλού την πάγια μέθεξη
πως ξέπλεκη για χάρη μας διαρκώς.

ΙΟΥΛΙΟΣ, 19:45

ΤΩΡΑ

Εύφλεκτα χρώματα θέλγουν συνειδήσεις.
Ενυπάρχουν στη φύση ουτοπίες.

Τη δική μας εννοείται.

Αλτ, τις απορίες λύσατε.

ΔΥΣΗ ΗΛΙΟΥ

Καταθέλγεις τη σαγήνη με τόσες αποχρώσεις.
Ξαφνιάζεις τους πάντες δίνοντας στο τέλος
μια όψη ανέλπιστα θελκτική.
Πού να δουν πως πρόκειται για τελείωμα
για ολοκλήρωση και τελείωση της φύσης.
Τι σχέση μπορεί να ’χει με αριστουργήματα τέτοια
το τέλος που ξέπνοα τα χείλη ανοίγει:
Αυτό ήταν.
Εδώ κρύβεται άλλη περίπτωση φύσης, της νεκρής.
Παρούσας όμως κι έτη φωτός από κάθε ήλιο.

19.

Στις θερινές μου ακρογιαλιές
γκρεμίζει ο χρόνος το ρόδι του.
Ανατριχιάζουν το σώμα ευχές ορμητικές σαν κύματα.
Μεθυσμένες ελπίδες εισορμούν κι εφέτος
στην ιστορία που κινεί τα νήματα.
Λόγια σαν χρησμός, σημειώνεις και υποβάλλεσαι.

86.

Το καλοκαίρι της Αιολικής Γης.
Έτσι έμεινε. Το μόνο που έμεινε.
Κάτι σχόλια «πόσο ρομαντικός είσαι»
κάτι τέτοια, ξέρεις πού πηγαίνουν αυτά.

22.

Θά ’ρθεις καλοκαίρι –γαλάζιο του Εγγονόπουλου–
να συναντήσεις τουρίστες.
Όπως η θάλασσα φρουρεί το νησί
κι ο ουρανός επιβλέπει
στη χώρα σου πλανώμαι σαν Όμηρος.
Ξεχειλίζει το μεσημέρι κι απελπισμένες εκθέτει σκέψεις.
Παρατάσσω τη γλώσσα μου που διάπυρη πέφτει
στο βάθος χάνεται.
Σε θρυλικές εποχές γυμνός αναμένω τη Ναυσικά.
Καλοκαίρι –γαλάζιο του Εγγονόπουλου–
θα συναντήσεις, όπως φαίνεται, το είδος μου.
Όχι μόνο μνηστήρες.

100.

Το καλοκαίρι με τ’ ακέφαλα σώματα.
Φουσκώνουν, οιονεί τσιχλόφουσκες
και μ’ έναν κρότο πώς καμαρώνουν.
Θα ’ταν ασφαλώς οι προτομές μία επένδυση
αν οι πανηγυρικοί δε χαλούσαν την όψη και τη θέα.

ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣΕΩΣ

Kλείστε πια τις μουσικές.
Tα κλειδιά τους αφήστε πέρα.
H τελευταία πνοή του ήλιου
ζεσταίνει την εύηχη σιωπή.
Δεν είναι ώρα για τραγούδια.
Δεν μπορεί οι ώρες όλες να ’ναι εκκωφαντικές.
H μουσική της φύσης έχει σειρά να παίξει
και να μας κερδίσει ακόμη
εγκλωβισμένους στην αθωότητα.

ΜΥΚΟΝΟΣ I

Nα έρθουν οι λέξεις.
Nα καταλάβουν επιτέλους τη γύμνια τους.
Eδώ είναι η θάλασσα
οι ξερολιθιές
οι βράχοι ασήκωτοι σαν τις επιθυμίες.
Aς έρθουν κατά δω να ψελλίσουν τις αδυναμίες τους.
Tώρα που φυσάει και δεν ακούει κανείς.

ΜΥΚΟΝΟΣ II

Ας πέσουμε στα φλας της θάλασσας.
Να αγγίξουμε τον ήλιο
να ανατριχιάσουμε το σώμα.
Ας φτιάξουμε ταξίδια.