ΑΚΡΟΑΣΗ ΑΙΝΙΓΜΑΤΩΝ

Γυρίζω τη θλίψη απ’ την άλλη πλευρά
και μου παίζει ηδονή.
Aκροάζομαι.
Mε ανόητα τσιγάρα, δεν μπορεί,
θα καταλάβω μες στις στάχτες τι συμβαίνει.
Mε ανόητα τσιγάρα
όπως στο μισοσκόταδο κάποτε
ψαύαμε μουσικές
και τα κλειδιά γυρίζαμε αινιγμάτων.

ΠΑΡΑΔΟΞΑ

Τα αναγκαία επαρκούν στην επιβίωση.
Βαριά όνειρα κρύβουν τα ελάχιστα.
Άγουρες ανάγκες φέρνουν τα πολλά.
Αλλά γεμάτος τίποτε δημιουργώ
κι έχω ζωή και ίαση.

64.

Υπάρχει η πραγματικότης. Υπάρχουν τα όνειρα.
Η ονειρική πραγματικότης και τ’ απραγματοποίητα όνειρα.
Τόσο λίγα. Ελάχιστα.
Τι να πρωτοκάνεις όμως αν βρεθείς ανάμεσά τους.

ΤΟΣΟΙ ΘΕΟΙ

«Τόσοι θεοί για να πιστέψεις και άνθρωπος κανείς».
Με φραστικά πυροτεχνήματα διασχίζεις πάλι την απουσία.
Ο ουρανός ανέκφραστος παρά τη φαντασμαγορία.
Σαν να κάνει μυστικά μια ευχή:
Όσο αντέχεις ν’ ακούς  το σώμα, μην το χαλάς με σκέψεις.

ΙΔΕΩΔΗΣ ΤΕΡΨΗ

Kάλλος, τύχη, ευμάρεια, παιδεία.
Ιδεώδης τέρψη για πλήθη ανίδεα.
Η τελειότης δεν απαρτίζεται από μακάριους κύκλους.
Επινοεί νευρώδη ζιγκ ζαγκ.

ΤΕΤΟΙΑ ΜΥΑΛΑ

Λαίμαργη σάρκα και όλο ανήσυχο πνεύμα.
Κι εσύ να γοητεύεσαι.
Στο δρόμο σάς βλέπω με τέτοια μυαλά.

81.

Δεν έχω ιδέα πού ακριβώς θα καταλήξω.
Έχω υπόψη μου βεβαίως ποιος δεν είμαι τώρα.
Έχω αυτή τη σιγουριά, αυτή την ταξιθέτρια της αγωνίας.

ΠΕΡΙ ΠΛΟΥΤΟΥ

Τι σημασία τα φθαρμένα του ρούχα.
Είναι παιδί ζάπλουτο.
Θυσία γίνεται.

ΜΕΓΕΘΥΣΜΕΝΗ ΗΧΩ

Tη φύση του ανασκάπτει σαν φιλόσοφος
και ήχο κρούει αδειανό στο μέταλλο της φωνής του:
«Είμαι τελικά ο Κανένας;».
Μεγεθυσμένη ηχώ αντικρούει το σύμπαν
αρμονικά σαν απάντηση.

ΜΕ ΣΤΙΛ

Tελετουργικά να ξεκινήσεις.
Aργά, χωρίς κρότους κι υπεροψία.
Mε στιλ.
(Άλλωστε εδώ κυρίως χρειάζεται.)
Σαν να ήσουν βέβαιος πως όλα έτσι θα κατέληγαν.
Mεθοδικά εκπωματίζεται η ευδαιμονία.
Ύστερα πίνεται μονορούφι.
Kι ύστερα;
E, ύστερα κάποια στιγμή ξυπνάς.