82.

Αισθάνομαι χρόνια αργότερα σαν ηθοποιός
τις μέρες με άδεια σχεδόν την πλατεία.
Μετά από ποιο γεγονός;
Είναι άνευ σημασίας οι τίτλοι των σκηνών.
Άλλωστε εναλλάσσονται τα έργα
και δε διαφεύγουν της προσοχής μου
οι πρόβες για το επόμενο.

61.

Απαράμιλλος ήταν.
Μα λεπτομέρειες τέτοιες δε χτυπάνε στο μάτι.
«Ουδείς αναντικατάστατος» θα πουν και τίποτε άλλο.

85.

Το χαμόγελο της εκφωνήτριας
όταν περνά στην επόμενη είδηση.
«Απανθρακωμένος βρέθηκε
τα ξημερώματα ο συνταξιούχος».
Έλλειψη ευαισθησίας;
Θα ’ταν μία πολύ πρόχειρη κρίση.
Απεναντίας πρόκειται, νομίζω,
για μια έξοχη προβολή της πιο ακλόνητης αλήθειας.
Μη στριμώχνεστε έτσι να δείτε τη ζωή.
Γιατί στο τέλος θα γίνετε είδηση, τέτοια είδηση.

ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ III

Να φύγεις. Τι πειράζει.
Με ό,τι βρίσκουμε μπροστά μας
ξαναφτιάχνουμε σωσίες
κι αφήνουμε προσδοκίες στο ανήμπορο μυαλό
να πρωταγωνιστούν σταθερά.
Κι όλα αυτά προς τέρψη των αναμνήσεων
−τίποτα δε γίνεται χωρίς κοινό−
που ξεχασμένες εκεί κάτω, στο παρελθόν,
διψούν για νέες καταστάσεις.
Να φύγεις.
Θα βρω έναν σωσία να τις ξετρελάνει.
Δε θέλουν και πολύ.
Ψοφάνε για παραστάσεις.

27.

Πες μου για το χίλια εννιακόσια εβδομήντα.
Εσύ που έγραψες
στην υπεραστική γραμμή των αναμνήσεων
−έτσι δεν ήταν;−
δεν έχεις ένα κέρμα πια για συνδιαλέξεις.
Παραφουσκώνουν και φεύγουν καραβάκια χάρτινα.
Καλά το θυμάμαι; Έλα, μη γίνεσαι λευκή σελίδα.
(Ακούγεται μόνο η εκπνοή των τσιγάρων.
Ακολουθούν οι σκέψεις, βαριές, παχύσαρκες.)
Ήταν ο μονόλογος κι είναι η αγάπη μου
και ειλικρινά δεν περιμένω κάτι χολιγουντιανό.
(Οι καύτρες έγιναν κι αυτές στάχτη.)
Απέκαμες πια, καραβάκι.
Αν γίνω όνειρο, ταξιδεύουμε πρώτη θέση.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ II

Ικέτευα χάδια.
Ήρθαν δάχτυλα στιβαρά
πήραν αθόρυβα τα διαλυτικά τού χαϊδεύω
και με διέλυσαν.
Πάντως ήρθαν.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ III

Οι νιφάδες γυροφέρνουν τη σιωπή
κατακάθονται στη νοσταλγία
και σιγολιώνουν σαν λέξεις
σαν κουβέντες ανθρώπων που μόλις αγαπήθηκαν.

12.

Χορεύοντας μόνη θυμάσαι. Ο ήχος ξεναγός
σ’ ένα απ’ αυτά τα καλοκαίρια που χλεύαζες τη θάλασσα.
Λικνίζεσαι και τα φώτα ξενυχτούν μ’ ευρύχωρες αναμνήσεις.
Δυνάμωσε πάλι η θάλασσα
σαν τους χτύπους της καρδιάς πάει να σπάσει.
Βράχος ορθώνεσαι τότε και πανηγυρίζουν οι αισθήσεις.
Ευτυχείς που δεν παρασύρονται, αρκούνται στα έργα του χρόνου.
Χορεύοντας μόνη θυμάσαι.
Ή μήπως πάλι χλευάζεις όσα ταξιδεύουν μαζί του;

13.

Φυλλομετρώντας το χρόνο
αναλογίζομαι το εύρος μιας άτσαλης εφηβείας.
Θα μπορούσα να σε ατενίζω στάσιμος στο ίδιο πάθος
ολόκληρη ζωή μια σπουδή στον αρτιότερο φωτισμό σου.
Σαν φως αναπάντεχο
πυρακτώνει λίγα στιγμιότυπα η νοσταλγία.
Σκοτεινιάζει όπου να ’ναι
και ζωντανεύουν οι απόηχοι.
Τραντάζομαι αίφνης, μα τίποτα δε συμβαίνει.
Πυρετός μόνο και παραλήρημα.
Φωτογραφίες πεσμένες, καταρρέει το ποίημα.

15.

Φωτογραφίες ανασύροντας διατυπώνω ερμηνείες
ζωή παρακείμενη.
Αναχωρεί ολοταχώς το γραφείο
και απευθύνει εκκλήσεις, τις ίδιες πάντα:
Το συναίσθημα ας μείνει παρόν.
Στο γραφείο αναπτύσσω επιτυχώς
ιστορίες ή μύθους, στην ευτυχέστερη περίπτωση,
και άγονες διασχίζω γραμμές.