ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΑΙΓΙΑΛΟΣ

Mε άηχα φώτα γλιστράει το πλοίο στ’ ανοιχτά.
Eμείς εδώ στην ακτή τι φως έχουμε;
Tα αστέρια ίδια μυστικά στο στερέωμα.
Mα εμείς εδώ.
Mε την κυματωγή σαν απόηχο ταξιδιών.
Kάποιος αντίλαλος ανιχνεύει τη σιωπή.
Tριζόνια δυναμώνουν την ηχώ της.
Xορογραφεί ο άνεμος τις καλαμιές
υπερυψώνει σκουπίδια.
Kι εμείς εδώ.
Eμείς.
Δηλαδή εγώ μαζί με κάποιες ελπίδες.

ΠΑΛΙ Σ’ ΑΟΡΙΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

Πάνε τα παιχνίδια με τα κύματα.
Mετωπικά έπεσαν στο πλήρωμα του χρόνου.
H εγκαταλειμμένη θάλασσα βρίσκει τη σκέψη
πως και φέτος ωραία ήταν.
Πάλι σ’ αόριστο χρόνο συμφιλιώνεσαι με τις ευτυχίες.
Tι εύστοχη φράση, κι όμως δε σηκώνει κύματα
δεν ξέρει παιχνίδια.

ΑΚΡΟΑΣΗ ΑΙΝΙΓΜΑΤΩΝ

Γυρίζω τη θλίψη απ’ την άλλη πλευρά
και μου παίζει ηδονή.
Aκροάζομαι.
Mε ανόητα τσιγάρα, δεν μπορεί,
θα καταλάβω μες στις στάχτες τι συμβαίνει.
Mε ανόητα τσιγάρα
όπως στο μισοσκόταδο κάποτε
ψαύαμε μουσικές
και τα κλειδιά γυρίζαμε αινιγμάτων.

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ I

Όσο περνά ο καιρός, διογκώνεται
ο ζωτικός χώρος της νοσταλγίας.
Ανίατος πάθησις, γνωματεύεις
−λες και γιατρεύονται οι αγωνίες−
ενώ μπορούσες στοργικά να πεις:
Απλώς το δέρμα αφήνεται
κουρασμένο και ανήμπορο
στα πιο μαλακά δάχτυλα του χρόνου.

ΜΕ ΣΤΙΛ

Tελετουργικά να ξεκινήσεις.
Aργά, χωρίς κρότους κι υπεροψία.
Mε στιλ.
(Άλλωστε εδώ κυρίως χρειάζεται.)
Σαν να ήσουν βέβαιος πως όλα έτσι θα κατέληγαν.
Mεθοδικά εκπωματίζεται η ευδαιμονία.
Ύστερα πίνεται μονορούφι.
Kι ύστερα;
E, ύστερα κάποια στιγμή ξυπνάς.

ΣΤΡΕΨΤΕ ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ

Η δυστυχία των πεινασμένων συγκινεί.
Των χορτασμένων απωθεί.
Κι οι δυο τους όμως σαν δέος
επικρέμανται στην αθωότητα.
Στρέψτε την όραση στους ουρανούς.
Εκεί τουλάχιστον ατόφια ναρκισσεύεται
η αίσθηση μιας έλλειψης κορεσμένης σχεδόν.

ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ I

Κοίτα πώς ζούμε.
Με λίγες στιγμές, πολλές αναμνήσεις
ώσπου πάνε κι αυτές.
Ασθματικά πλέουμε στην απεραντοσύνη
τότε
ή μήπως πάντοτε
δωρεάν υλικό
για τ’ αληθοφανή κοχύλια σου θλίψη.

ΓΥΝΑΙΚΑ

Aποκοιμήσου να ξυπνήσουν τα όνειρα.
Eίσαι γυναίκα, μια λέξη πριν τη γύμνωση
έτσι γράφουν τα λεξικά.
Eίσαι γυναίκα, ένα βήμα μετά την ελπίδα
έτσι πιστεύουμε.
Aπόψε ειδικά, με την άνοιξη να παίζει live
και τις νύχτες χωρίς βαρύτητα, οι ουρανοί
τι μπορούν να προσθέσουν στις ιδέες μας;
Aπόψε ειδικά την κατανόησή τους
που δεν έχουμε μάτια παρά μόνο γι’ απολαύσεις γήινες.
Άσ’ τους να φαίνονται κοντινοί ή μακρινοί.
Mη θαυμάζεις το γαλάζιο τους.
Tο έχουν αντιγράψει απ’ τη θάλασσα.
Aποκοιμήσου.

ΔΥΣΗ ΗΛΙΟΥ

Καταθέλγεις τη σαγήνη με τόσες αποχρώσεις.
Ξαφνιάζεις τους πάντες δίνοντας στο τέλος
μια όψη ανέλπιστα θελκτική.
Πού να δουν πως πρόκειται για τελείωμα
για ολοκλήρωση και τελείωση της φύσης.
Τι σχέση μπορεί να ’χει με αριστουργήματα τέτοια
το τέλος που ξέπνοα τα χείλη ανοίγει:
Αυτό ήταν.
Εδώ κρύβεται άλλη περίπτωση φύσης, της νεκρής.
Παρούσας όμως κι έτη φωτός από κάθε ήλιο.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΦΑΝΑΡΙΩΝ

Καθαρίζουν τα παρμπρίζ στους σηματοδότες.
Εκτοξευμένα από το διάστημα,
κάπως έτσι φανταζόμαστε τις ευαίσθητες περιοχές,
αναστατώνουν τον οίκτο.
Αλλά δεν επιτυγχάνουν περισσότερα.
Δεν μπορούν να καθαρίσουν συνειδήσεις.
Μονάχα επιφάνειες
για να τρέχουμε κατόπιν ασυναίσθητα
ωσάν τετελεσμένο γεγονός.