Ρυτίδες περικλείουν τα χαμόγελα.
Ακριβείς χαρακιές στον άξονα του χρόνου
που τόσο αμήχανα παρακολουθεί
απορώντας και ο ίδιος
έτσι κρεμασμένος ο άθλιος
από το κάθε στόμα.
Ποιήματα από τη συλλογή Prima Vista
88.
Καταναλώθηκα με βουλιμία.
Σαν τροφή με ημερομηνία λήξεως.
Καλλιεργώντας σώμα και πνεύμα
έγινα λοιπόν σχήμα λόγου.
Μου το ’λεγαν: Γεννιόμαστε ερασιτέχνες
και πεθαίνουμε επαγγελματίες.
Ήρθε κιόλας η σειρά μου να το λέω.
3.
Απροσδόκητη σωτηρία κύματα σηκώνει τις ευχές.
Ο αιγιαλός έμπειρος Tinos καγχάζει
σε μια Παναγιά μ’ εντυπωσιακές ωμοπλάτες.
Το ταξίδι, το τάμα, όπως θα λέγεις πολύ γριά πια.
92.
Δεν αφήνει περιθώρια η θάλασσα.
Αιχμαλωτίζει τη σκέψη στο μονόλογό της.
Ζωή ωραία που είσαι όταν μου μοιάζεις.
Όταν τουλάχιστον προσπαθείς.
54.
Στην πρώτη επαφή με τη θάλασσα
βυθίζω το φορτίο με την ένδειξη
ΠΡΟΣΟΧΗ! ATTENTION!
Βγαίνοντας κατόπιν χτενίζω τα μαλλιά
με δάχτυλα υγρά, όσο να ’ναι, από τις τύψεις.
Έπειτα στέκομαι ακίνητος
σιγή να τηρήσω ενός λεπτού.
Όχι για όσα έφυγαν στο βυθό αλλά για εκείνα
ξέρεις, τα σπουδαία που δεν έφτασαν ποτέ.
Τέλος κάνω μεταβολή
υπερήφανος που κράτησα τους τύπους.
66.
Πλήρης άυλων αγαθών.
Όλων εκείνων που για χάρη τους
η ζωή σφύζει, για χάρη τους ξεφλουδίζουν οι ελπίδες
ανέκαθεν εκτεθειμένες στο έλεός τους.
Τα άυλα αγαθά. Αμύθητη περιουσία
στη γη της Επαγγελίας, των μύθων.
Αλλά εδώ κάτω η α-πορία, διάσημη και τραγική
δεν περιμένει κληρονομιές ξαφνικές.
Ούτε βέβαια φιλανθρωπίες.
80.
Νομίζω, μα ναι, ακούω το σφύριγμα.
Ο άνεμος προ των πυλών.
Τώρα να δω πώς θα κάνεις να ωχριούν
όσα μια ζωή τρέχουν πίσω του.
68.
Το αγαπημένο μουσικό θέμα σφραγίζει τα χείλη
να μην πω, να μην προλάβω και πω ούτε μια λέξη
κι η πολυπόθητη ευτυχία ξαφνιασμένη
στρέψει την πλάτη.
67.
Αναμφισβήτητα κι εγώ σ’ αγαπώ.
Επειδή σε συντάσσω με δοτική.
Αγαπώ τινί σημαίνει αρκούμαι.
69.
Κατακόκκινος σαν ήλιος ή μάλλον σαν αίμα
πρόθυμο να χυθεί υπέρ βωμών και εστιών.
Τι εξόφθαλμη αδικία με φλέβες και αρτηρίες
να πηγαινοέρχομαι σταθερά
στην καρδιά του μεγάλου τίποτα.
Και τι αδυσώπητη εμμονή, χωρίς τυμπανοκρουσίες
ή πανηγυρικές περί δικαίου αυταπάτες,
συντηρεί ζωντανές τις ελπίδες
και όσα με προβάλλουν κατακόκκινο σαν ήλιο.