Author: webmachine

33.

Δεν άλλαξες καθόλου, θάλασσά μου.
Παραμένεις αΐδιον επιχείρημα
αιώνιο όπως λένε όλοι.
Με σημαίες ευκαιρίας ονειρεύομαι πλάι σου
μια αβλαβή διέλευση στη χώρα της επιθυμίας.
Πιάσε γρήγορα το όνειρο πριν έρθει κανείς.

ΜΕ ΣΤΙΛ

Tελετουργικά να ξεκινήσεις.
Aργά, χωρίς κρότους κι υπεροψία.
Mε στιλ.
(Άλλωστε εδώ κυρίως χρειάζεται.)
Σαν να ήσουν βέβαιος πως όλα έτσι θα κατέληγαν.
Mεθοδικά εκπωματίζεται η ευδαιμονία.
Ύστερα πίνεται μονορούφι.
Kι ύστερα;
E, ύστερα κάποια στιγμή ξυπνάς.

4.

Πεσμένοι απόψε οι σφυγμοί της αντοχής.
Αναστενάζεις μήπως και γίνεις θάλασσα.
Στο θαμπωμένο τζάμι επιθυμίες γλιστρούν.
Ευανάγνωστα γράμματα προεκτείνουν το βλέμμα
στην όψιμη θέα του κόσμου.
Κρυφοκοιτάζεις το μέλλον
άναυδη για το χθες και το σήμερα
που κορυφαία στέκουν.
Ώστε αυτό είναι ο χρόνος, μια θαμπή επιφάνεια.
Απόψε ιδανικά διαγράφει κατ’ απαίτηση
ξεχνώντας όσα μοιάζουν με παραίτηση.
Απόψε τα δάχτυλα αγγίζουν το χρόνο
για ελάχιστο διάστημα
πριν όλα γυρίσουν στο φυσικό τους παράστημα.

97.

Ρυτίδες περικλείουν τα χαμόγελα.
Ακριβείς χαρακιές στον άξονα του χρόνου
που τόσο αμήχανα παρακολουθεί
απορώντας και ο ίδιος
έτσι κρεμασμένος ο άθλιος
από το κάθε στόμα.

88.

Καταναλώθηκα με βουλιμία.
Σαν τροφή με ημερομηνία λήξεως.
Καλλιεργώντας σώμα και πνεύμα
έγινα λοιπόν σχήμα λόγου.
Μου το ’λεγαν: Γεννιόμαστε ερασιτέχνες
και πεθαίνουμε επαγγελματίες.
Ήρθε κιόλας η σειρά μου να το λέω.

3.

Απροσδόκητη σωτηρία κύματα σηκώνει τις ευχές.
Ο αιγιαλός έμπειρος Tinos καγχάζει
σε μια Παναγιά μ’ εντυπωσιακές ωμοπλάτες.
Το ταξίδι, το τάμα, όπως θα λέγεις πολύ γριά πια.

ΣΤΡΕΨΤΕ ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ

Η δυστυχία των πεινασμένων συγκινεί.
Των χορτασμένων απωθεί.
Κι οι δυο τους όμως σαν δέος
επικρέμανται στην αθωότητα.
Στρέψτε την όραση στους ουρανούς.
Εκεί τουλάχιστον ατόφια ναρκισσεύεται
η αίσθηση μιας έλλειψης κορεσμένης σχεδόν.

ΕΝΑΤΕΝΙΣΗ I

Κοίτα πώς ζούμε.
Με λίγες στιγμές, πολλές αναμνήσεις
ώσπου πάνε κι αυτές.
Ασθματικά πλέουμε στην απεραντοσύνη
τότε
ή μήπως πάντοτε
δωρεάν υλικό
για τ’ αληθοφανή κοχύλια σου θλίψη.

92.

Δεν αφήνει περιθώρια η θάλασσα.
Αιχμαλωτίζει τη σκέψη στο μονόλογό της.
Ζωή ωραία που είσαι όταν μου μοιάζεις.
Όταν τουλάχιστον προσπαθείς.