MΕΛΛΟΝΤΙΚΑ
Aκτίνες προκαλούν τη νοσταλγία
ωσάν να κρύβουν υψηλά μηνύματα.
Τη χαμένη ανακτώντας κυριαρχία
«θέλω τα πάθη μου», ψελλίζει.
«Για δωρεάν αξιοθέατα
ας βρουν άλλα θύματα».
Στα κρύα σεντόνια γυρίζει
τσιγάρο ανάβει και μουσική.
Ακριβά πληρώνει τα γούστα του.
Ακόμη τα παίρνει τοις μετρητοίς.
Ακούω θεοσκότεινα σκυλιά
και γόπες πετάω στη νύχτα.
«Σου πηγαίνουν τόσο τα ένστικτα
όσο γδύνεσαι τη μνήμη».
Μόνο αυτό συγκράτησα
κρυφή μας ένωση καμιά.
Πώς ένα θραύσμα με καίει
και θέλω στιγμές σαν άλλοτε
με γδαρμένα επιφωνήματα.
Αφόρητο να θυμάσαι.
Στα κενά βρίσκουν έδαφος οι μνήμες
και στήνουν πλούσια σκηνικά για πτωχές συνειδήσεις.
Στο Μοντεβιδέο τα πεινασμένα παιδιά τρώνε γρασίδι.
Δεν αποκλείεται να το διαβάσατε
μετά τη διαφήμιση για τις σκυλοτροφές.
Κι όμως το χειρότερο παραμονεύει, σαν ακαριαίο μέλλον.
Μεγαλώνοντας, ποιος ξέρει τι κουτόχορτο θα φάνε.
«Ήταν πολύ καλό παιδί. Ανίκανος να πειράξει μυρμήγκι»
εν χορώ οι συγγενείς, οι φίλοι
κι οι γνωστοί μετά τη σύλληψη.
Αλλά μην ξεχνάμε την κοινή λογική.
Κάθε μας ιδέα βλέπει τους άλλους σαν πειραματόζωα.
Τα μυρμηγκάκια τελείως άχρηστα.
«Τόσοι θεοί για να πιστέψεις και άνθρωπος κανείς».
Με φραστικά πυροτεχνήματα διασχίζεις πάλι την απουσία.
Ο ουρανός ανέκφραστος παρά τη φαντασμαγορία.
Σαν να κάνει μυστικά μια ευχή:
Όσο αντέχεις ν’ ακούς το σώμα, μην το χαλάς με σκέψεις.
Ανοίγει σαν αυλαία το περιτύλιγμα.
Είναι ένα σπάνιο βάζο, άθραυστο.
Γρήγορα έπαψε να το θαυμάζει.
Τον μαγνητίζει μονάχα ό,τι μπορεί να χαθεί.
Μα κανείς δεν τον καταλαβαίνει;
Τον λατρεύουν, λένε, κι όλο άχρηστα δώρα.
Γυρίζω τη θλίψη απ’ την άλλη πλευρά
και μου παίζει ηδονή.
Aκροάζομαι.
Mε ανόητα τσιγάρα, δεν μπορεί,
θα καταλάβω μες στις στάχτες τι συμβαίνει.
Mε ανόητα τσιγάρα
όπως στο μισοσκόταδο κάποτε
ψαύαμε μουσικές
και τα κλειδιά γυρίζαμε αινιγμάτων.
Διάπυρες φωνές κι απεγνωσμένες σημαίες.
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας, θα πουν οι ανταποκριτές
αδιάφορα πριν την επόμενη είδηση.
Σαν να μην είναι ορατό πως άλλη μάς ταιριάζει αφήγηση.
Κι ας μην το λέει κανείς ξεκάθαρα
στην πλατεία δε χωρά μια βιαστική εξήγηση.
Κάθε κορμί ελεύθερο εδώ και τρομερό.
Ας είμαστε λίγοι και άοπλοι.
Και λοιπόν; Φόβος και τρόμος οι ιδέες.
Τώρα για μουσική η διάτρητη σιγή.
Ο άδειος πια δρόμος άφωνο ηχείο.
Ένα τοπίο άψυχο σαν άπνοια.
Ολόγυρα οι δυνάμεις καταστολής.
Οι ανόητοι νομίζουν σε σκότωσαν.
Βλέπουν μονάχα τ’ οφθαλμοφανές.
Ο νους τους παραπέρα δεν πάει.
Είναι προφανές.
Σκέφτομαι δυνατά:
«Με το αίμα διανύουμε κάθε μας πίστη».
Και όσο σκέφτομαι, από κάπου μακριά φυσάει.
Στρατιώτες ακέφαλοι στο πεδίο εδραίοι.
Σκυλεμένοι και γυμνοί αποκαλύπτουν
ολόιδια, μονότονη περιτομή.
Χωρίς τα διακριτικά στολής
αδύνατο ν’ αποφανθείς
εάν Μουσουλμάνοι ή Εβραίοι.