Άνυδρος δρόμος. Μα ούτε ένα δέντρο;
Ολοένα κι άλλοι απεργοί υψώνουν φωνή
και σείουν γροθιές σαν κυπαρίσσια.
Στεριώνουν στο έδαφος για να γίνει τοπίο
φιλικό στ’ ανθρώπινα μέτρα.
Μα θα το πω στα ίσα, χωρίς παρομοιώσεις.
Ούτε φωνή λαού ούτε οργή Θεού.
Τα δεδομένα αψηφούμε κι επιζούμε.
Τελικά ταιριάζει μια παρομοίωση.
Είμαστε βαθύ φρόνημα σαν ρίζες κρυφές, σαν δέντρα.
Έτσι γράφουμε την Ιστορία.
Κι ας είναι μια πορεία δοσμένη στον καιρό
για μας κανείς και τίποτε απτό.
Τρομοκρατία είναι το πάθος
να ζουν οι άλλοι όπως εμείς.
Μια επιβολή σε όλα
τα μήκη και τα πλάτη γης
θρυαλλίδα γίνεται στο χάος.
Κι εμείς εντός του κατοικούμε.
Όσα ποιούμε σημαίνουν ζωή
θα πούμε και θα λέμε παρ’ ελπίδα.
Δεν είναι λάθος.
Το θέσαμε σαν πάθος εξαρχής.
Και βάζουμε μοντέρνα βία
σαν απόκριση, σαν υπόκρουση μουσική.
Κι αφού θα γράψουμε στο τέλος ιστορία
ν’ αλλάξουμε γιατί, για ποιους την οπτική.
Eίσαι με το μέρος εκείνων που πέτρες πετούν
ή με όσους ασπίδες και ρόπαλα κραδαίνουν;
Aπ’ την πλευρά στέκω της σκληρής ανάγκης
ιδανικά να θυσιάζομαι πιστεύοντας.
Σταθερά μπλεγμένος στην ουτοπία.
Θέλουμε στιγμές, κι άλλες στιγμές
κραυγάζουν τα πλήθη.
Θα τις έχουν, για να λουφάξουν μια κι έξω
όταν δουν πως οδεύουν στο άπειρο
με τέτοιου είδους παροχές.
Πρέπει να τρέφεις
την ελευθερία σου
σαν να ’χει σώμα.
Μην τρέμεις τα τανκς
μα τους οδοστρωτήρες
που θέλουν να θες.
Mε άηχα φώτα γλιστράει το πλοίο στ’ ανοιχτά.
Eμείς εδώ στην ακτή τι φως έχουμε;
Tα αστέρια ίδια μυστικά στο στερέωμα.
Mα εμείς εδώ.
Mε την κυματωγή σαν απόηχο ταξιδιών.
Kάποιος αντίλαλος ανιχνεύει τη σιωπή.
Tριζόνια δυναμώνουν την ηχώ της.
Xορογραφεί ο άνεμος τις καλαμιές
υπερυψώνει σκουπίδια.
Kι εμείς εδώ.
Eμείς.
Δηλαδή εγώ μαζί με κάποιες ελπίδες.
Πάνε τα παιχνίδια με τα κύματα.
Mετωπικά έπεσαν στο πλήρωμα του χρόνου.
H εγκαταλειμμένη θάλασσα βρίσκει τη σκέψη
πως και φέτος ωραία ήταν.
Πάλι σ’ αόριστο χρόνο συμφιλιώνεσαι με τις ευτυχίες.
Tι εύστοχη φράση, κι όμως δε σηκώνει κύματα
δεν ξέρει παιχνίδια.
στον Γιώργο Βέη
Για σκηνικό μας τροπικό δάσος.
Η διαδρομή σκηνοθετεί
και καθηλώνει την πορεία
προς τον διάσημο ναό.
Στο γκρουπ μας μυημένοι Δυτικοί.
Ο δρόμος του μυστικισμού βατός
πατάει γερά στις ψυχές.
Μα ελπίδες για φώτιση λιγοστές.
Τόσες μέρες στην άκρη του κόσμου
κι όλο μυστήρια, δαιμόνια και αλλόκοτα.
Ας ήταν σ’ ένα ξέφωτο να βρω ποιος είμαι.
Να γυρίσω επιτέλους σπιτάκι μου.
Ως πότε πια θα ταξιδεύω.
Πεσμένοι σε τυχερά παίγνια ροκανίζουν το χρόνο
όλα μια ζαριά.
Μονίμως χαμένοι
κι ας βγάζουν πάθη ζωντανά στη φόρα
οι σκοτωμένες τους ώρες.
Κάποτε οι άντρες φόνευαν θηρία.
Αλήθεια, διόλου δεν άλλαξαν.
Και τώρα στα παιχνίδια τους αναζητούν
μιαν ώρα να σημάνει αχτύπητοι πως είναι μια φορά
και το σύμπαν στα χέρια τους.
Πρωτόγονα λατρεύουν μαγικά θηλυκά.
Αγρίμια καθαρόαιμα σαν την ώρα που δε σημαίνει
σαν τη στιγμή που όλο έρχεται.
Τα όνειρα παίζουν σ’ άδειες καρέκλες.
Αύγουστος 1986. Μια στιγμή μέθης.
Έπειτα νηνεμία.
Μια πρόταση από κείνες που οδηγούν πορείες.
Τις επιγραμματικές, ξέρεις τώρα
«πώς πέρασεν η ώρα απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα.
Πώς πέρασαν τα χρόνια»1.
Με χειροκροτήματα κιόλας, μη νομίζεις.
Ο τηλεοπτικός δέκτης αντηχεί το κενό:
«Φίλοι μας στο αυριανό πρόγραμμα
μπορείτε να παρακολουθήσετε σ’ απευθείας μετάδοση
στιγμιότυπα απ’ τις συρράξεις στην εύφλεκτη περιοχή – »
Στο αναπόφευκτο πρόγραμμα θ’ απαγγείλω
ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη.
Η τηλεόραση θα παίζει στο διπλανό δωμάτιο.
Μπορείτε να φανταστείτε σφαγές
εμπρός στ’ αδειανά καθίσματα
μα τα χείλη μου άλλη ζωή να χρωματίζουν:
Τα όνειρα παίζουν σ’ άδειες καρέκλες.
1. Κ.Π. Καβάφης, «Απ’ τες εννιά».