Ποιήματα για τα φωτεινά ψεύδη του έρωτα. Οι εραστές με αναίμακτα χάδια ψιθυρίζουν μιαν άλλη ορατότητα, έναν ορίζοντα ηχηρό σαν ράπισμα στο μηδαμινό χρόνο. Παντού γύρω τους πάθη που διψάνε για ιδανικά και αθάνατα φιλιά. Εθισμένοι στο αναπάντεχο διασχίζουν την απουσία και με λίγη φαντασία μαλακώνει ο χρόνος. Ας μοιάζει ανέκφραστος ο ουρανός, το σύμπαν θα αφεθεί τελικά στα χέρια όσων ορέγονται την αθωότητα.

Κριτικές

Αρθρωμένη στους αντίποδες του ενδημικού ναρκισσισμού, που ταλανίζει άλλους ομηλίκους και μη ομοτέχνους του ποιητή, η Σκληρή αφή αντιστέκεται τόσο στις Σειρήνες της κάθε είδους βαρύγδουπης συνθηματολογίας, όσο και σε εκείνης της αγοραίας, ποιητικίζουσας έκφανσης. Το ουσιαστικό διαθέτει την αρχική μαρμαρυγή του. Το εύρημα δεν οδηγείται στη ραγδαία αυτοϋπονόμευσή του. Το ρήμα εξακολουθεί να αιφνιδιάζει, σπεύδοντας να προωθήσει την ανάπτυξη της κυτταρικής ποιητικής ιδέας, αλλά δεν φθείρει την αναγνωστική πρόσληψη. Κι αυτά συμβαίνουν συστηματικά, αποτελώντας ταυτόχρονα τα κυρίαρχα γνωρίσματα της συλλογής, η οποία συνεχίζει να διερευνά τις υφολογικές προοπτικές, πoυ πρότειναν τα προηγούμενα βιβλία του Άγη Μπράτσου.
Γιώργος Βέης, ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Κ, τεύχος 9, Νοέμβριος 2005

Με μια εύστοχη ποιητική ανάπλαση της καθημερινότητας πλάθει το νέο του βιβλίο «Σκληρή αφή» (εκδ. Κέδρος) ο Άγης Μπράτσος.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ευθύνη, τεύχος 419, 2006

Εξυψωμένοι και απογυμνωμένοι οι εραστές αποτολμούν να βιώσουν όχι μόνο τη δικαίωση αλλά και την απερήμωση.

Ευρύνοια θέλει το δέρμα
εάν ζητάς πολλές εξηγήσεις.

Στον απόηχο του χρόνου η αιχμηρή καθημερινότητα, ορατή και μη, παρεμβάλλεται σαν μουσικό μοτίβο.

Η τελειότης δεν απαρτίζεται από μακάριους κύκλους.
Επινοεί νευρώδη ζιγκ ζαγκ.

Όμως

Γενναιόδωρος, φτάνεις σε παρυφές μεγαλείου. Και ελπίζεις αναίτια τα μέγιστα.

Για να μη γίνει επ’ ουδενί ο βίος αβίωτος, για να μην καταλήξεις τελικά ο Κανένας.

Η συλλογή Σαν μουσική προτάθηκε στα Βιβλία του 2001 από τη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 14.10.2001.

Κριτικές

Ειρωνικά επινοεί και ειρωνικά φθάνει στο αποτέλεσμα. Μπορεί να χορτάσαμε, είναι σαν να μας λέει, μάτια, στομάχι και αυτιά, φαΐ της ύλης και το άλλο το άυλο, αλλά τι να το κάνεις, όταν ακόμη και το θαύμα που περιμένεις μαζί με άλλους, λίγους ή πολλούς, διαφορετικούς, σου φαίνεται μη πραγματοποιήσιμο.
Βασίλης Καλαμαράς, ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ 2001, Ένθετο «Βιβλιοθήκη» της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, τεύχος 183, 14.12.2001

Χτίζει τη ραχοκοκαλιά της ποίησής του με λόγο σφιχτό, δίνοντας έμφαση στο συναίσθημα και στις διεργασίες της ψυχικής του δόνησης. Βαθιά ανθρώπινος, αληθινός, στέρεος διεισδύει στα μυστικά της ζωής, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τις εναλλαγές και τις αντιφάσεις. «Αφόρητο να θυμάσαι. / Στα κενά βρίσκουν έδαφος οι μνήμες / και στήνουν πλούσια σκηνικά για πτωχές συνειδήσεις».
Φαίδρα ΖΑΜΠΑΘΑ – ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ, Ριζοσπάστης, Πέμπτη 18 Απρίλη 2002

Ο έσχατος σταθμός είναι η αγάπη. Αιφνίδιο πεδίο για ζωηρή θέα. Στην επικράτειά της διαστέλλονται ο χρόνος, τα όνειρα και οι εραστές αποζητούν βρόμικες ψευδαισθήσεις. Τα αστέρια ίδια μυστικά στο στερέωμα.

Η φύση σπιθίζει ιδέες αιχμηρές και η νοσταλγία συμφιλιώνει το παρόν με την ακεραιότητα, για να ψαύουμε μουσικές και να γυρίζουμε τα κλειδιά αινιγμάτων:

Σε ποια γλώσσα μπορείς κι αισθάνεσαι;

Στη Ζωηρή Θέα, τέταρτη ποιητική συλλογή του Άγη Μπράτσου, η ενότητα «Σαν Ιστορία» περιλαμβάνει εννέα ποιήματα για τον Πελοποννησιακό πόλεμο, όπως τον εξιστορεί ο Θουκυδίδης στο έργο του Ιστορίαι.

VIII.
Πώς εξηγείται και του όχλου η αδηφάγος δύναμη;
Τίποτε σχεδόν ανεξήγητο
όταν μπορεί να μοιάζει συμφέρον.
Έχουμε παραισθησιογόνα λογής λογής.

(Περιλαμβάνει τις ποιητικές συλλογές:
Σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, ημερομηνία γραφής 1983-1989.
Αφήστε με στις κουίντες, ημερομηνία γραφής 1990.
Prima Vista, ημερομηνία γραφής 1991-1992.)

Ο έρωτας και η νοσταλγία, η νεότητα και η φύση, ο βίος −υπαρκτός ή ονειρώδης− ψηλαφίζουν το χρόνο. Στην αθέατη όψη του οι λέξεις χαράζουν ευεργετικά τα νοήματα και τις αισθήσεις.

Δεν έχω ιδέα πού ακριβώς θα καταλήξω.
Έχω υπόψη μου βεβαίως ποιος δεν είμαι τώρα.
Έχω αυτή τη σιγουριά, αυτή την ταξιθέτρια της αγωνίας.

Κριτικές

Ναυαγός στον ουρανό (σ. 16), η ποιητική συνείδηση είναι ταυτόχρονα animus και anima, δυναμική και ονειροπόλα, και δημιουργεί ένα αρχετυπικό ανδρόγυνο, γίνεται μια φυγή προς το ολοκληρωμένο είναι, κινείται στο χώρο της υπο-κειμενικότητας, Δεν πρόκειται ωστόσο για λυρισμό που εγκλωβίζεται στην ψυχή του δημιουργού. Το εγώ διασχίζει το χώρο και το χρόνο, γίνεται ο αιώνιος άνθρωπος. Prima Vista είναι ένα μικρό, όμορφο βιβλίο, με έντονα σημάδια ώριμου ταλέντου, και όχι μόνον «εκ πρώτης όψεως».
Ζωή Σαμαρά, Εκ πρώτης όψεως, Διαβάζω, τεύχος 357, Νοέμβριος 1995

Η ικανότητά του να χειρίζεται  τη γλώσσα είναι προφανής, μέσα στο ρεπερτόριο του, υπάρχει η δόμηση, και η ενότητα με μια ιεραρχική μαχητικότητα και λειτουργία : Το λειτουργικό μέρος μονοπωλεί την προσοχή του συνόλου της ιδέας του. Έτσι κλείνει πολλά πράγματα στην ποιητική συλλογή του: «Ποιητής είναι εκείνος που πιάνει και κλείνει τον ουρανό και τη γη, μες στο κλουβί της φόρμας του». Έλεγε ο Κινέζος Λι Τσι το 300 π.Χ., για την αξία της μορφής και του περιεχομένου. Αυτό το επιτυγχάνει πλήρως ο νέος Ποιητής Άγης Μπράτσος. Τρεις ενότητες ποιητικές δίχως ανισότητες, με μια θέαση ενός κόσμου που αλλάζει όψεις βιαίως μέσα από κλυδωνισμούς και εντάσεις: Αναγνωστικό αισθημάτων!
Παναγιώτης Καραβασίλης, Φωτογραφίζοντας τα όρια της πόλης, Εξόρμηση, Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 1996

Ο Α.Μ. στο Prima Vista πραγματικά ενορχηστρώνει τη μελωδία για πολλά όργανα μόνος του, φαίνεται ότι διαθέτει καλό μουσικό αυτί, οι λέξεις του πάλλονται, και οριοθετεί το χώρο του μ’ έναν έντονο και διάχυτο, απροσδιόριστο και κορυφωμένο ερωτισμό.
Δήμητρα Παυλάκου, Κυριακάτικη Αυγή, 2 Ιουνίου 1996

Έχουμε μια σύγχρονη, ανατρεπτική στην ουσία της και ανορθόδοξη στη διατύπωσή της ποίηση, δίχως να ξεπερνάμε τα όρια εκείνα, που μετατρέπουν την ισχύ της εκφραστικής θεληματικότητας σε αδυναμία, ακόμη σαφέστερα, σε αδυναμία αναγνώρισής της, από ένα μάλλον αιφνιδιασμένο κοινό.
ΝΟΥΜΑΣ, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος ’95